Onderwijs problemen in het BO

De basischool

Het begin van alle ellende......

Wat u hier kunt lezen zijn fragmenten van mijn dagboek wat ik ben gaan bijhouden nadat Bryan is getest in juni 1997.

Groep 6

Woensdag 27 augustus
Buurvrouw I. S. vertelde dat ik contact mocht opnemen met H. W. van de afdeling jeugdzorg van de G.G.D. jeugdzorg in Emmen.
Dit heb ik gedaan en heb hem verteld over Bryan en de moeilijkheden die we tegenkomen op zijn school i.v.m de uitslag van het testrapport. Ik heb gezegd dat ik morgen opnieuw op school zal gaan praten en dat ik denk dat ze niet onwillig zijn maar misschien wel niet genoeg kunnen (of weten). Dhr. W. wilde wel meegaan om bij dat gesprek aanwezig te zijn maar dat vond ik zelf nogal voorbarig. Ik hoop eigenlijk ook dat het niet nodig zal zijn. Wel is afgesproken dat als het niet zou lukken, ik weer zou bellen.
Donderdag 28 augustus
Ik had om 15.30 een afspraak met Dhr. G, de leerkracht van Bryan. Hij had ook Mw. d. J. erbij gevraagd omdat zij op dinsdag en woensdagmorgen les geeft aan Bryan. Ik had hier niets op tegen, vond het zelfs wel een goed idee.
Als eerste is de inhoud van het testrapport besproken, waarin eigenlijk van de kant van Dhr. G de vraag kwam wat nu eigenlijk de hoogte van het IQ precies inhield, want er werd wel gesproken over VWO, maar er waren zoveel kinderen die naar dat schooltype doorgingen. Verder was het onduidelijk wat er bedoeld werd met de onderdelen van de test waarop het werktempo een rol speelde en hij daar schijnbaar tijdens het testen niet vlot mee was. Op school is hij echter wel heel vlot.
Hij wilde daar de psycholoog over bellen. Ik heb daar geen bezwaar tegen. Verder vertelde hij dat Bryan een leuke aardige en rustige jongen is en die in de groep nu goed meedoet en contact heeft met medeleerlingen. Ik had dat zelf ook opgemerkt en bracht naar voren dat dit in de eerste plaats misschien ook te maken heeft met het feit dat Bryan nu ook zelf weet wat er met hem aan de hand is en dat het leek of er een last van zijn schouders was gevallen. Hij vertelde verder dat er geen kind in de klas zo graag met autootjes speelde als juist Bryan en dat, dat zeer opmerkelijk was omdat ik voor de vakantie had gezegd dat Bryan thuis (bijna) nooit speelt. Mw. d. J. beaamde dit volmondig. Mijn opmerking dat het klassikaal lezen voor Bryan niet interessant is werd afgedaan met “ik moet ook wel eens iets doen wat ik niet leuk vind”
Dat hij soms huilend uit school komt omdat rekenen niet moeilijk genoeg is werd ook wel wat vreemd gevonden want Bryan is volgens hem geen kind die graag iets extra werk wil maken en dat zeker niet uit eigen beweging vraagt. De conclusie van dit alles was volgens beide dat er op school zeker geen probleem bestond, hij had nu redelijk door hoe Bryan in elkaar stak, z’n gevoel zei hem dat Bryan zeker wel goed in z’n vel zat en zich wel prettig voelde op school want als dat niet zo was zou hij dat zeker gemerkt hebben. Dus bleef er maar een mogelijkheid over en dat was dat het probleem thuis lag en m.n bij mij. Als hij huilend uit school komt omdat rekenen te makkelijk is, dan speelt hij mij uit, wij moeten hem zelfstandiger maken en hem niet alle gras voor de voeten wegmaaien. Ook is het brengen naar, en weer ophalen uit school voor hem een teken van mijn overbezorgdheid voor Bryan. Als hij inderdaad zo intelligent is dan moet hij dat maar zelfstandig doen.
Op mijn vraag of nu het zorgteam of de SABD nog werd ingeschakeld werd geantwoord dat, dat niet zou gebeuren want dan zou hij opnieuw getest moeten worden en na overleg met zijn vrouw (remedial teacher) werd dat niet nodig gevonden.
Afgesproken is dat Bryan extra werk mocht maken uit een ander rekenboek en aan het werk kon met topo-tour en junior informatieboekjes en als hij dat er goed vanaf bracht mocht hij een werkstuk maken. Maar ook hier moest hij eerst maar eens tonen wat hij kon en ook zelfstandig werken. Ik mocht blij zijn dat ze dit voor Bryan wilde doen, want per slot van rekening hoefden ze dat niet te doen. Hij zou met Bryan zelf hier ook nog over praten. Voor de herfstvakantie gaan we nog een keer om de tafel zitten maar dan samen met Bryan zodat hij mij niet kan uitspelen.
Als hij de psycholoog gebeld had zou ik dat nog te horen krijgen. Ik was behoorlijk teleurgesteld in dit gesprek.
Vrijdag 29 augustus
Nogmaals H. W. gebeld. Ik heb hem verteld dat het gesprek nogal teleurstellend was verlopen en dat het probleem volgens de leraar bij ons thuis zou liggen en vooral bij mij.
We hebben hierna een afspraak gemaakt voor maandag morgen om 9.00 uur
Maandag 1 september
Dhr. W. is vanmorgen geweest en ik heb geprobeerd om het verhaal tot nu toe, zo goed mogelijk te vertellen. Ik heb hem ook verteld van Bryan z’n eetgewoontes en de psycho somatische klachten. Ook dat hij in de school vakantie alleen in de eerste week nog een paar keer nat was. Hij is droog geweest tot de tweede week van het nieuwe schooljaar en dat toen de problemen weer van voren af aan zijn begonnen.
Op zijn verzoek heb ik hem het testrapport laten lezen en voor hem was duidelijk dat niet wij een probleem hebben maar dat Bryan een probleem heeft en dat daar iets aan gedaan moet worden, dat het plas probleem veroorzaakt werd door onvoldoende uitdaging van z’n capaciteit. En dat een oplossing wellicht zou zijn om Bryan een klas over te laten slaan en misschien wel twee. Het niet willen eten had ook hij geen oplossing voor misschien dat het er langzaam ingeslopen is door ??? Verder niet teveel aandacht aan besteden misschien in de pubertijd dat het beter zal gaan. Wel vitaminepillen aanbieden. Hij wilde het rapport graag meenemen om met een psycholoog van de SABD hierover praten. Ik vond het een prettig gesprek en ik had weer een klein beetje hoop.
Woensdag 3 september
Bryan moest even een kwartiertje nablijven omdat de meester even met hem wilde praten over wat ze zouden gaan doen. Hij kwam wel opgewekt thuis. Hij heeft over het gesprek niet veel gezegd op dat moment. Hij had het druk want hij zou bij een vriendje gaan spelen.
Toen we ‘s avonds aan tafel zaten samen (Bertus moest overwerken) vertelde hij er wel over. Hij was wel blij dat hij nu toch wat extra’s mocht doen. Als hij het rekenen snapte en geen uitleg meer nodig had mocht hij vast beginnen, als hij klaar was mocht hij uit een ander boekje extra werk maken. Dat leek niet moeilijk. Topo-tour kon hij verder mee enz. Hij vond alleen dat de meester wel een beetje vreemd had gedaan. Hij had het idee dat meester hem niet geloofde toen hij zei dat rekenen en lezen veel te makkelijk voor hem waren. Hij had het gevoel niet serieus genomen te worden.
Bryan is heel gevoelig voor de reactie van de mensen om hem heen.
Donderdag 4 september
Vanmiddag heeft H. W. weer gebeld omdat hij met de psycholoog van de SABD had gesproken. Hij stelde nu voor om zelf een afspraak met de school te maken voor een gesprek. Komt er niets uit dat gesprek of wordt de situatie niet echt beter dan zullen we zelf moeten beslissen wat we nu verder willen. Ik heb gezegd dat als het niet anders wordt en men niet bereid is om Bryan op z’n eigen niveau te stimuleren, wij dan nogmaals van school zullen moeten veranderen.
Woensdag 10 september
Dhr. W. heeft weer gebeld. Hij was op school geweest en wilde een afspraak maken om dit met ons te bespreken. De aanwezigheid van Bertus vond hij van belang. Omdat Bertus niet iedere keer zomaar vrij kan krijgen hebben we een afspraak gemaakt voor maandagavond 15 september om 20.00 uur.
Donderdag 11 september
Bryan kwam tussen de middag opgewekt thuis en vertelde dat hij in de pauze door de meester binnen was geroepen. De meester wilde weten waarom hij op school zo vrolijk en gezellig was en thuis huilde om het rekenenen enz. Hij had hierop geantwoord dat hij op school maar gewoon meedeed en thuis zichzelf kon zijn. De meester had gezegd dat hij hem liever nog niet naar groep 7 wilde laten gaan omdat hij hem nog niet zolang kende. Na de pauze had hij op moeten schrijven wat hij niet leuk vond en wat wel, wat makkelijk was en wat niet. Bryan vond het gesprek in de pauze prettig verlopen hij had het gevoel dat de meester echt naar hem geluisterd had.
Maandag 15 september
H. W. is vanavond geweest. Hij vertelde op school te zijn geweest en had daar een gesprek gehad met meester G. en juf d. J.. Ze waren wel wat verbaasd geweest dat ik teleurgesteld was in het gesprek van vorige week. Maar het was verder wel positief verlopen. Afgesproken is dat Bryan in ieder geval in het zorgteam besproken zou worden. Verder zou hij rekenboekjes uit groep 7 krijgen om te maken naast het gewone werk. Versnellen naar groep 7 is voorlopig niet aan de orde omdat Bryan daar sociaal-emotioneel niet aan toe zou zijn. Ik denk daar anders over. Omgaan met ontwikkelingsgelijken kan daar een gunstige uitwerking op hebben. Als de school meewerkte was voor Bryan deze school misschien voorlopig toch wel de beste school. Ik hoorde van Dhr. H.W. dat er inmiddels contact was geweest tussen Dhr. H. G. en Dhr. M. S. v. V. Maar mij was dat nog niet bekend terwijl ik daar wel om gevraagd had. We hebben een prettig gesprek gehad.
Vrijdag 19 september
De klachten van psycho somatische aard zijn stukken minder, maar vanmorgen was het jammer genoeg weer eens mis. Maar we houden maar moed, er zit weer verbetering in. Tussen de middag bracht hij een brief mee van school in een dichte envelop. De brief was van H. G. en was een tussentijdsverslag over Bryan. Hoewel er voor Bryan positieve dingen te lezen zijn vind ik de toon van de brief onplezierig.
Maandag 22 september
Ik heb vanmiddag nogmaals telefonisch contact gehad met H. W.. Hierbij heb ik hem op de hoogte gebracht van de brief van H. G. en de inhoud daarvan.
Woensdag 8 oktober
H. W. heeft gebeld. Hij zou even bellen met de school en een afspraak maken. Voor de herfstvakantie zal dat niet meer lukken. Dus dan maar gelijk na de vakantie. Ik dacht dat H. G. hierover contact zou opnemen, dat staat tenminste in de brief. Maar daar heb ik nog niets van gehoord.
Donderdag 9 oktober
Vandaag een briefje gehad van M. d J. en H. G.. Ze hadden contact gehad met Dhr. vd H., van het zorgteam. Daar waren drie opties uitgekomen en deze wilden ze graag met ons bespreken. Wij moeten even aangeven wanneer ons dat schikt. Ik heb niet gereageerd omdat H. W. een afspraak zou maken.
Vrijdag 10 oktober
Ik heb vanmiddag H. W. nog even gebeld. Hij had op dat moment nog geen afspraak gemaakt maar wilde dat doen zodra de school uit was. Daarna zou hij mij nog even bellen.
Ik was toen niet thuis en hij belt maandag weer. Ik heb de psycholoog gebeld maar die was er niet en ik heb gevraagd of hij mij terug wilde bellen. Dat heeft hij ook gedaan. Mijn vraag aan hem was of het klopte dat Bryan een versnelling naar groep 7 soc.emotioneel niet aan zou kunnen en of hij dan een buitenbeentje dreigde te worden. Dat was zeker niet zo.
Hij zou die versnelling zeker aan kunnen en zou ook geen buitenbeentje worden. Hij is in soc. emotioneel opzicht niet achter maar jaren voor op zijn leeftijdgenoten. We moesten ons alleen afvragen of een versnelling op dit moment wenselijk is. Gezien het feit dat hij het nu goed naar zijn zin heeft in de groep waar hij nu zit kan dat een reden zijn om hem (nu nog) niet te versnellen, temeer omdat ook de stof van groep 7, zonder extra’s, ook niet voldoende voor hem zullen zijn. Ik heb hem gezegd dat hij nu wel met de medeleerlingen om kan gaan omdat hij zelf weet wat er aan de hand is, maar dat wij bang zijn dat hij daar (op termijn) toch niet genoeg aan heeft. Of dat hij zich misschien wel teveel gaat aanpassen om er bij te horen. Bryan krijgt nu naast zijn gewone werk dan wel extra werk maar doet hier niet zoveel aan. Hij vindt het ook niet moeilijk. Dat komt volgens de psycholoog omdat het meer van hetzelfde is.
De extra map speciaal voor hoogbegaafde kinderen is wel goed. Ik heb gezegd dat Bryan de keuze heeft in wat er wel of niet moet gebeuren. Hij vond dat een goede zaak. Geen enkele keuze zal goed of slecht zijn. We hebben hier met Bryan al over gesproken maar hij kan eigenlijk nog niet beslissen. We laten het even rusten tot na de vakantie.
Maandag 13 oktober
Vanmiddag heeft H. W. weer gebeld. Hij heeft geen afspraak kunnen maken met school. Ze willen niet dat hij meekomt voor een gesprek omdat hij partijdig zou zijn. In Bryan z’n belang wil hij zich nu terugtrekken. Het komt er dus op neer dat Bertus en ik daar straks samen alleen voor staan. Ik kijk daar niet naar uit. Ik ben bang voor een nietes/welles vertoning en heb daar absoluut geen zin in. H. W. snapt het ook niet maar wil misschien later nog eens met ons hierover praten. Maar wat heeft dat dan voor nut?
Als hij toch niet mee kan voor een gesprek heeft het ook niet veel zin om achteraf te moeten vertellen wat er wel of niet is gezegd.
Ik vind het heel erg jammer dat het zo moet lopen allemaal. Het maakt m’n vertrouwen in school er zeker niet groter door. H. W. denkt dat we in het volgende gesprek met de leerkrachten van Bryan alle dingen die gebeurt zijn maar moeten laten rusten en verder moeten gaan. Maar ik vraag me af hoe. Hoe moet ik nu ooit nog met goed fatsoen, vragen hoe of het gaat met mijn kind op school? Kun je elkaar ooit nog op een open manier benaderen? Hoe pakt dit uit voor mijn kind? Ik ben ontzettend verdrietig over dit alles. Ik weet niet meer wat ik nu nog moet. Ik kan wel huilen.
Maandag 20 oktober
Ik ben om 15.15 uur even de school binnen gelopen om een afspraak te maken met Dhr. G. Hij zal Dhr v.d. H. bellen voor een afspraak en daarna mij bellen.
Deze week lukt ons niet meer maar volgende week een keer om ± 16.00 uur. Behalve op dinsdag en donderdag. Ik heb hem gevraagd wat het probleem was als H. W. erbij zou zijn. Ze vonden dus het gesprek met hem onaangenaam maar dat had H. W. al gezegd. Er hing een zeer gespannen sfeer.
Dinsdag 21 oktober
Bryan kwam tussen de middag thuis met de vraag of ik even bij zijn meester wilde komen. Om 13.15 uur kon ik dat niet dus ik ben om 15.15 uur gegaan. Dhr. G merkte op dat als wij graag H. W. erbij wilden, dat wat hem betrof dat wel kon. Ik heb gezegd dat als ik daarmee tegen zere schenen trapte wij daarvan afzagen omdat wij de zaak niet verder op de spits wilde drijven. Er ontstond een gesprek wat in eerste instantie gespannen en zeker ook naar beide kanten onvriendelijk was. Het kwam erop neer dat iedereen gekwetst was en teleurgesteld. Uitspraken en opmerkingen van beide kanten te zwaar en verkeerd opgevat zijn. Bryan schijnt al in april of mei in het zorgteam te zijn besproken.Wij weten hier dus niets van!! Afgesproken is om in Bryan z’n belang een streep te zetten onder wat er gebeurt is en verder te gaan waar we gebleven waren. Een afspraak is in principe gemaakt voor maandag 27 oktober om 16.00 uur. Ik wilde nog bedenktijd of wij H. W. erbij wilden. Al met al denk ik dat het een redelijk goed gesprek geweest is.
Woensdag 22 oktober
Ik heb H. W. gebeld. Ik wilde toch graag dat hij erbij zou zijn. Hij kan echter niet op maandag omdat hij een vergadering heeft. Dat betekent dat we het gesprek uit zouden moeten stellen en dat wil ik liever niet. We gaan dus maandag zonder H. W. naar school. Dhr. G had hem ook al gebeld en had al verteld dat we met elkaar gesproken hadden. H. W. wilde nog wel een keer langskomen om met ons hierover te praten. Ik wilde dat zelf ook graag. En we hebben een afspraak gemaakt voor maandag 10 november ‘s avonds om 20.00 uur
Maandag 27 oktober
Om 16.oo uur hadden we een afspraak op school met Dhr. G, Mw. d. J. en Dhr. van der H. van het zorgteam. Mw d. J. notuleerde en een uitgetypt verslag hiervan zouden wij krijgen. De mogelijke optie’s werden besproken en er werd gevraagd wat wij ervan vonden. Wij hebben gezegd dat wij in eerste instantie voor optie 3 hadden gekozen omdat het genoemde nadeel daarvan volgens ons niet klopte. Dat we hierover ook de psycholoog hadden gesproken.
Echter in overleg met deze zelfde psycholoog toch kozen voor optie 2 omdat Bryan het in deze groep goed naar zijn zin heeft en ook werk uit groep 7 waarschijnlijk niet moeilijk genoeg zou zijn. Een versnelling zou dus betekenen dat hij in korte tijd nogmaals een grote verandering zou meemaken. We hebben ook gezegd dat we Bryan wilde laten kiezen maar dat hij de consequentie’s hiervan niet kon over zien. Dhr v.d. H. kwam echter met een ander voorstel, optie 4.
Dit houdt in dat Bryan voor een deel van de vakken meedoet in groep 7 en een ander deel in groep 6. Dat hij zelfstandiger moet werken en een individueel programma moet doen. Ook moet hij dan werken via een weekplanning. Dit houdt in dat hij in overleg met Bryan zelf, taal, aardrijkskunde en geschiedenis in groep 7 doet voor rekenen geldt dan dat hij eerst toetsen maakt en aan de hand daarvan wordt bekeken waar nog moeilijkheden zitten en alleen daaraan wordt dan wat gedaan. Alle herhalingen worden zoveel mogelijk gemeden. Ook het klassikaal lezen hoeft niet meer, die tijd kan hij gebruiken om bijv. de geschiedenis van groep 6 door te lezen zodat hij daar ook van weet. Handenarbeid, gym, biologie enz. doet hij mee in groep 6. Dit gaan we bekijken tot aan de kerst, hoe gaat het, waar zitten moeilijkheden, hoe gaat Bryan ermee om. Een en ander zal nog weleens bijgesteld moeten worden. Met de kerst zou Bryan dan eventueel kunnen kiezen wat hij graag zou willen. Terug naar groep 6, doorgaan zoals het dan is of misschien toch een versnelling naar groep 7. Voordeel nu is dat hij beter kan bekijken wat het een en ander inhoud. Nadeel is echter dat medeleerlingen hier wel even “rare” opmerkingen konden maken en het niet goed zouden begrijpen. Dhr G. zal proberen om het in de klas zo duidelijk mogelijk uit te leggen. Wij vonden dit zelf een goede optie, voor de school is dit echter niet de makkelijkste weg.
Maar de leerkrachten wilden hier wel aan meewerken en staan hier ook positief tegenover. Er zal nog veel geregeld moeten worden en ook Dhr K., leerkracht groep 7, zal hierover benaderd moeten worden. Besloten word om hier met Bryan zelf ook over te praten want hij is degene die het moet doen.
Woensdag om 12.15 uur zullen we samen even met Bryan om de tafel gaan zitten om te horen wat hij ervan vindt. Ik vond het een positief overleg waarbij serieus naar elkaar werd geluisterd. Dhr vd H. had naar mijn idee een goede kijk op de zaak.
Woensdag 29 oktober
Om 12.15 uur weer op school geweest. Nu om met Bryan alles even door te spreken. Ik had het er thuis al met hem over gehad en hij stond hier zelf heel positief tegenover. Hij wilde dit wel. Op school vertoonde hij echter een onaangenaam gedrag. Hij is dan erg onverschillig en zit maar een beetje op zijn nagels of vingers te bijten. Ook de antwoorden die hij geeft komen erg onduidelijk over. Hij vertoonde grotendeels hetzelfde gedrag als op 12 juni bij de psycholoog. Of hij zich dan geen houding weet te geven of zich onzeker voelt?? Ik weet het dan ook niet meer. Ik kan hem dan met gemak wel smoren!!! Hij kwam zeker niet enthousiast over en deed net of het hem niet aanging.
Afgesproken werd om volgende week hier al mee te starten en daarom wilden ze morgen alvast het een en ander door nemen met Bryan. Dit kon alleen in de middagpauze omdat Bryan na school naar de kapper moet. Bryan had hier bezwaar tegen omdat hij niet graag overbleef want hij moest te lang op de anderen wachten. Nou zeg!! Ik heb hem duidelijk gemaakt dat dat een reden was die niet klopt. Immers wij zijn niet anders gewend dan op elkaar te wachten met eten. Dhr G. merkte op dat iedereen nu bezig was om voor Bryan dingen aantrekkelijk te maken maar dat hij vond dat Bryan daar zelf ook wat voor moest doen. En terecht. Als we dan buiten zijn doet hij weer heel normaal. Ik voel me dan echt voor gek gezet door hem.
Vrijdag 7 november
Aan het eind van de middag ben ik bij H. G. gaan informeren hoe de eerste week verlopen is. Hij vond dat het redelijk goed gegaan was. Hij wilde wel een slag om de arm houden omdat het nog maar net de eerste week was en je er nog niet veel van kon zeggen. Hij had een uitgewerkt verslag van het gesprek op 27 oktober. Dit heb ik doorgelezen en daarna heb ik op verzoek van H. G., het exemplaar wat op school in het archief bleef, getekend.
Maandag 10 november
We hebben vanavond tevergeefs op H. W. gewacht.
Dinsdag 11 november
Vanmorgen heb ik naar de GGD gebeld maar H. W. was er nog niet. Hij zal me terug bellen als hij kwam. Dat heeft hij dan ook gedaan. Hij was op ons oude adres geweest en wist het “nieuwe” niet meer. Het telefoonnummer had hij op kantoor liggen zodat hij ons ook niet kon bellen. We hebben nu telefonisch een gesprek gehad en ik heb verteld wat er zoal gebeurt, gezegd en besloten was. Ook dat wij vonden dat de oplossing die er nu is tot aan kerst, onze instemming heeft en dat vooral Bryan het leuk vindt. En dat er nu nog geen aanwijzingen zijn dat hij het emotioneel niet aan zou kunnen. Integendeel hij voelt zich eigenlijk in groep 7 al aardig thuis.
Afgesproken is om na het gesprek met school rond kerst, nog een afspraak te maken.
Dinsdag 9 december
Ik heb met H. G. een afspraak gemaakt voor maandag 15 december om ± 16.00 uur.
Maandag 15 december
Om 16.00 uur hadden we een afspraak met H. G. en T. K. (leraar groep 7), Dhr. vd H. was niet aan wezig. H. G. dacht dat dat niet nodig was. Ik vind dat wel jammer omdat ik denk dat we alle hulp die beschikbaar is wel kunnen gebruiken.Ik heb dit echter niet gezegd omdat ik toch bang ben dat dit verkeerd opgevat wordt. H. vertelde hoever Bryan nu was en hoe vlug hij door zijn taken van groep 6 heen gegaan was en dat hij al voor de kerstvakantie met rekenen op het niveau van begin groep 7 zat.
Rekenen wilden ze nu toch wat minder snel laten gebeuren omdat hij anders misschien bepaalde dingen toch niet goed onder de knie zou krijgen. Nederlands en Engels volgde hij gewoon met groep 7 mee en dat ging goed. Ze gingen er zonder meer van uit dat Bryan definitief naar groep 7 zou, gaan over een andere mogelijkheid is niet meer gesproken. Met de voorjaarsvakantie moet hij helemaal bij zijn in groep 7.
Maar er werd wel bij gezegd dat ze met een psycholoog van het SABD hadden gesproken en die had geadviseerd om hem niet verder te versnellen. (Vreemd, deze persoon heeft nooit met ons maar ook helemaal nooit met Bryan gesproken. Sterker nog, hij heeft hem zelfs nooit gezien. Maar misschien beschikt deze persoon over bovennatuurlijke gaven?) En hem bijv niet halverwege groep 8 over te laten gaan naar het vervolgonderwijs. Ik heb gezegd dat het ons er zeker niet om gaat om Bryan te versnellen, we willen alleen maar een kind wat het naar zijn zin heeft op school en voldoende mogelijkheden om te leren. Ik heb achteraf toch sterk het gevoel dat men denkt dat wij alleen maar die versnelling willen. Het gesprek was zeker niet vervelend, maar toch heb ik de indruk dat H. G. blij is dat hij er vanaf is.

Groep 7

JANUARI 1998
De kerstvakantie is weer achter de rug en Bryan is naar groep 7 gegaan. Hij had zelf verwacht dat hij door zou gaan met een weektaak om zo de stof die hij niet heeft gehad door te nemen. Hij heeft ook een paar keer gevraagd om die taak maar heeft het niet gekregen. Ik ben zelf na ± twee weken even naar de leraar toegelopen om te informeren hoe het ging. Het bleek zo te zijn dat hij volledig in de groep meedraaide en geen inhaal programma meer had. Het ging zo goed dat dat niet nodig was. Hij leek daar nogal verbaasd over.
FEBRUARI 1998
Bryan heeft z’n eerste onvoldoende te pakken. Hij heeft een 4½ gehaald voor een aardrijkskunde repetitie. Voor deze toets had hij 2 weken de tijd gehad om te leren maar ook al hebben wij hem een paar keer gezegd dat hij er werk van moest gaan maken, hij dacht dat hij het wel kon. Hij heeft er weing of niets aan gedaan. Die onvoldoende is ook niet erg, alleen de manier waarop, geeft voor ons duidelijk aan dat hij niet weet hoe hij iets moet leren. Hij is gewoon gewend dat alles hem komt aanwaaien hij heeft nog nooit ergens moeite voor hoeven te doen. Hij is zelf toch wel geschrokken. Maar de meester vond het niet zo erg, zei hij, want hij mocht het nog wel een keer overdoen. Nou wij vinden dat dus niet goed. Als hij buiten zijn schuld niet had kunnen leren was er niets aan de hand geweest, maar nu is het echt zijn eigen schuld en hoeft hij niet beloond te worden met een herkansing.
Tijdens een overblijfuur kwam T. K. naar mij toe en vertelde dat Bryan in de klas bijna gehuild had omdat hij van ons die toets niet mocht overdoen en hij wilde weten waarom niet want hij vond dat niet zo’n punt. Ik heb hem onze redenen uit gelegd. Hij begreep dat eigenlijk wel maar toch vond hij ons wel een beetje te streng voor Bryan denk ik. Ik heb hem ook proberen uit te leggen dat Bryan hoe vervelend dit ook klinkt, misbruikt maakt van het feit dat hij het eventueel toch nog wel een keer over mag doen. Om niet al te vervelend te zijn heb ik voor deze keer toch toestemming gegeven om de toets toch maar een keer te herhalen. Bryan zei later op de fiets dat hij het anders van meester wel op school had mogen leren als het thuis niet mocht!!!
Bryan heeft 1 avond een klein beetje moeite gedaan voor deze herkansing, resultaat een 9!! Dus hij kan het wel.
Later had ik eens een gesprekje met Bryan en ik vroeg hem iets over rekenen. Het antwoord daarop vind ik erg verontrustend en ik denk dat het precies aangeeft wat er mis dreigt te gaan.
Hij zei letterlijk: “Oh mam, dan zie ik zo’n blad voor me met sommen en dan denk ik, oh shit nee hè, niet weer die shit sommen. Nou daar ga ik m’n best niet meer voor doen". En eigenlijk is dit precies waar we al die tijd al zo bang voor geweest zijn.
De somplex map met reken materiaal voor hem heeft hij ook niet meer, die is in groep 6 gebleven. Omdat we met T. K. toch al een afspraak moesten maken rond de voorjaarsvakantie heb ik A. vd H. opgebeld om te vragen of hij daar ook bij aanwezig wilde zijn. Ik heb aangegeven dat het zo niet goed gaat en dat Bryan z’n leraar misschien wel veel te makkelijk en te lief was voor Bryan.
Hij wilde weten wat ik daarmee bedoelde, ik heb hem zo goed als maar kan uitgelegd wat er zoal gebeurt was. Hij zal bij het gesprek aanwezig zijn en vroeg om zelf een afspraak te maken met school en hij wilde graag daar K. G. als intern begeleidster ook aanwezig zou zijn. Na dit telefoontje ben ik naar school gegaan en heb met T. K. een afspraak gemaakt en gezegd dat ik zelf A. vd H. gebeld had. Hij had hier geen bezwaar tegen. De afspraak is gemaakt voor maandag 16 maart om 16.00 uur. Er ontstond een gesprek wat in het kort hierop neer komt dat hij eigenlijk vind dat Bryan toch wel zielig is want een kind moet toch kunnen spelen en we moeten niet zo “pushen”. Ik heb gezegd dat wij niet “pushen” maar dat wij willen dat hij doet wat hij kan. Hij vroeg zich af of wij vonden dat er niet uitgehaald word wat er in zit en ik heb dat bevestigd. Hij snapt volgens mij ook niet dat Bryan dan wel volgens de kalender leeftijd 10 is, maar dat zijn ontwikkelingsleeftijd rond de 13 /14 jaar ligt.
Ik heb een dorpskrantje gekregen van. Hierin staat een stukje over de rk basisschool hier in de wijk. Het stukje maakte mij nieuwsgierig omdat er melding werd gemaakt van het feit dat er voor iedereen persoonlijke zorg en aandacht was. Ook is het voorjaarsvakantie ik heb toch de directeur opgebeld en gevraagd wat daar mee werd bedoeld. Eerst kreeg ik een heel mooi verhaal over kinderen aan de ondergrens. Ik heb hem gezegd dat wij een ander probleem hadden en wat ze daar aan konden doen. Hij gaf heel eerlijk toe van hoogbegaafdheid niet veel te weten, maar ze hadden als school laatst een meisje laten testen omdat ze vermoedens hadden van. Dat meisje bleek inderdaad hoogbegaafd te zijn en daar hadden ze diverse materialen voor aan geschaft. Ze hadden bovendien een orthopedagoog binnen het team die met deze materie veel beter op de hoogte was. Ik mocht altijd vrijblijvend een gesprek aan gaan met deze persoon. Ik had de indruk dat ze Bryan graag als leerling op school wilden hebben. Een voordeel zou dan zijn dat hij dicht bij huis naar school zou gaan, niet over hoeft te blijven tussen de middag en misschien wat vriendjes hier in de buurt zou vinden. Een groot nadeel vindt ik echter dat hij dan weer van school moet veranderen. Ik heb hier ook met Bryan over gesproken en dacht dat hij in ieder geval niet van school zou willen veranderen. Maar dat bleek toch iets anders uit te pakken. Hij had gelijk zo iets van “als je daar gaat kijken, ga ik mee.” heeft hij het dan toch niet zo leuk op school? Ik wil toch eerst even het gesprek op 16 maart afwachten.
Bryan heeft wat reken bladen mee naar huis gekregen om de breuken en procenten te oefenen. Hij vond de eerste wel leuk maar vond het toch niet moeilijk genoeg. Op een blad moest hij de breuken bij elkaar optellen en dat ging wel goed tot er een som bij zat waar de noemers niet gelijk waren dus bijv: 6/7 +9/10= in eerste instantie sloeg hij hem over, maar toen hij het blad verder had ingevuld ging hij er toch nog eens naar terug. Hij kwam tot de conclusie dat hij moest proberen om die noemers gelijk te krijgen. Dat lukte hem ook nog alleen met het optellen vergiste hij zich. Geen enkel probleem dat kan gebeuren. Toen hij dat blad terug kreeg van de meester stond erbij dat het een drukfout was maar wel met de vraag hoe hij aan het antwoord was gekomen. Verder niets men gaat daar dan niet meer op in. Waarom eigenlijk niet??? Waarom eigenlijk niet of denken ze misschien dat wij hem dat antwoord hebben gezegd?
16 maart
Vandaag hebben we het gesprek op school met de leerkracht, de IB'er en A. vd H. Zorgteam gemeente Emmen.
Het gesprek is van mijn kant nogal emotioneel verlopen het komt in het kort hier op neer, dat niemand in het hele team ziet dat dat kind meer kan dan het nu doet. Hij heeft het moeilijk, hij maakt fouten, we moeten misschien niet zulke hoge eisen aan hem stellen enz. Hij is versneld en dat is het dan. Ik kan uitleggen wat ik wil maar niets helpt echt omdat, we steeds opnieuw het gevoel krijgen dat wij als ouders het kind meer willen laten doen dan het eigenlijk kan. Ik heb gevraagd waarom Dhr K. niet is ingegaan op de drukfout in een reken opgave van breuken. Ondanks de ongelijke noemers heeft Bryan daar zelf een berekening van gemaakt waarbij de uit komst niet goed opgeteld is maar het principe van de som toch schijnbaar wel goed begrepen had. Het antwoord hierop was dat hij niet bij alle 25 leerlingen op de fouten in kon gaan. Nou ja, zeg dan vraag ik je toch? Ik kan niet duidelijk maken dat het voor dit kind beter zou zijn als er meer aan zijn leergierigheid voldaan zou worden. Ze hebben duidelijk geen kaas gegeten van hoogbegaafde kinderen. En willen hier ook niets van weten. Eigenlijk vind ik dat nog het ergste. Wel wordt er afgesproken dat ik iedere 14 dagen even de school binnen loop voor een klein gesprekje en dat hij zijn weektaak weer terug krijgt. Zodat Bryan redelijk zelfstandig kan werken zoveel mogelijk de herhalingen van de stof omzeilt en alleen met de klas meedoet als er nieuwe dingen worden behandelt. Ook de somplex voor groep 7 zou aangevraagd worden.
Verder dat er hogere eisen aan zijn werk gesteld worden. Dhr. K. zou dat proberen maar of hij daar zelf helemaal achterstond??? Waarom hebben we toch steeds het gevoel dat we niet serieus worden genomen, steeds het gevoel hebben dat wij niet zo moeten zeuren.
We zijn naar huis gegaan met een afspraak voor 3 april.
Die twee wekelijkse gesprekken verliepen niet erg opvallend voor mij. De weektaak werkte redelijk, Bryan voelde zich daar zelf ook redelijk goed bij. Z’n spanningsverschijnselen worden dan langzaam aan weer wat minder, is weer wat vaker droog enz. je kan en mag ook niet verwachten dat alles in een keer is opgelost dus..... moed en vertrouwen! We hielden hoop.
Wel vonden we dat z’n eerste rapport in deze groep wat magertjes was, maar goed nieuwe klas, nieuwe “moeilijkere” stof, geen echt probleem voor ons. Alleen was het wel vreemd dat Bryan zelf zei het niet moeilijk te vinden soms met nieuwe dingen wel, maar lang niet altijd.
Hij werd ook zeer ongeïnteresseerd in cijfers en fouten die hij gemaakt had. Ook dat heb ik weleens opgemerkt tijdens zo’n gesprekje. Maar de leraar vond z’n resultaten niet erg slecht dus.. Bryan werd steeds luier. Hij moest een opstel schrijven en wilde graag een groot opstel. Dat mocht ook en mocht daarvoor gebruik maken van de pc. Na drie weken heb ik Bryan gevraagd of hij dat opstel al klaar had en ingeleverd. Nee dus. Hij moest van mij dat opstel af gaan maken en diezelfde week nog inleveren. Maar eigenlijk vind ik dat toch de taak van die leraar. Waar zijn de eisen die gesteld zouden worden? Dit heb ik ook besproken met Dhr. K. maar die vond het allemaal niet zo’n punt. Ik vraag me af hoe je zo een goede werkhouding of motivatie ontwikkelt. Een ander onderwerp van die gesprekjes is dat als Bryan gepest wordt, hij dit even aan de meester meld zodat deze er op in kan gaan. Dit gebeurt ook wel een paar keer, maar niet altijd volgens Bryan, en geeft te kennen dit ook niet meer tegen de meester te zeggen.
Pas geleden is ook de entree CITO toets gemaakt en ging mijn zoon zingend naar school. Leuk vond hij het! Niet echt moeilijk in de eerste opgave maar wel leuk. Was ook volgens zijn zeggen snel klaar geweest. Ik heb hem gewaarschuwd om vooral niet te snel te werken. De opgaven van informatie verwerking vond hij toch wel wat pittiger en had daar wat meer tijd voor nodig. De leraar verwachtte een goede uitslag van deze toets omdat hij zo heel goed begrijpend kon lezen en dan had je toch al een grote voorsprong. Hij zei in dat gesprek dat hij Bryan een gemiddelde groep 7 leerling vond en ik wist eigenlijk niet hoe hij dat precies bedoelde maar heb er ook niet meer naar gevraagd en hoopte dat de toets duidelijk zou maken dat Bryan dus wel degelijk meer in zijn mars had. Niet dus. Wij zijn van de uitslag van de toets nogal geschrokken.
Hier bleek inderdaad uit dat Bryan een gemiddeld niveau had. Opvallend was echter dat juist op de onderdelen waar hij zo snel bij gewerkt had en makkelijk vond middel matig had gepresteerd. De onderdelen die hij zelf als wat moelijker had ervaren en waar wij ook thuis weleens hadden op gemerkt dat het hem wat moeilijker afging waren veel hoger dan ik had verwacht. Ik ben direct op vrijdag middag naar school gegaan om hierover met de leraar te praten. Dat gesprek is zeer onplezierig verlopen. En ik ben zeer op mijn hart getrapt.
De inhoud was eigenlijk dat Bryan zoals gezegd dus een middelmatige leerling is en dat alle problemen die het kind heeft, bij ons thuis liggen, (waar heb ik dat al eens eerder gehoord) zij hebben geen problemen met hem, hij heeft het moeilijk met de leerstof, hij kan niet meer doen dan hij nu doet, niemand van het onderwijzende personeel ziet dat hij meer kan dan nu. Letterlijk is gezegd dat wij de hand maar eens in eigen boezem moeten steken en ons afvragen waarom wij zo graag willen dat het kind boven zijn niveau moest werken. Hij was zelfs zo arrogant om het rapport van de psycholoog in twijfel te trekken hij vond die test veel te hoog uitgevallen.Letterlijk zei hij:" mevrouw, donder dat rapport van die psycholoog maar in de prullenbak. Die man kan in die paar uur niet zien wat wij hier alle dagen niet kunnen zien".
Die CITO toets was duidelijk, die werd door 10.000 den kinderen gemaakt en die gaf pas een goed beeld van wat kinderen konden. Ik ben bijna ontploft!!!
Dit is dus waar we nu al een jaar mee bezig zijn steeds geprobeerd hebben uit te leggen. Maar ook omdat bevestigd werd dat we dus wel als die ouders beoordeeld werden die zo graag..... maar dat hadden wij immers al zo vaak gevoeld. Kritiek hebben we altijd al gehad, nooit deed je het in de ogen van ander goed. Er zullen ook door ons net als bij ieder ander gezin best weleens “fouten” zijn gemaakt. Alleen hebben we altijd gekeken naar wat ons kind aangaf, altijd zoveel mogelijk op z’n behoeften ingegaan. Naar eer en geweten kan ik zeggen dat we hem nooit iets opgedrongen hebben om iets te leren. Maar zijn eigen interesses waren altijd zo groot dat de vragen eigenlijk nooit ophielden. En ieder antwoord op een vraag lokte een nieuwe vraag uit. Als hij eens bij een vriendje ging spelen werd hij heel vaak weer vroeger thuis gebracht omdat ze zo moe van hem werden! Wij hebben daar echter nooit grote problemen mee gehad. Wij hebben van dit kind genoten. Hij was zoals hij was en wij hielden van hem. En dat doen we nog en zal ook altijd zo blijven. En hij kan op onze onvoorwaardelijke liefde rekenen.
Ik heb Dhr. K. die middag verlaten met de mededeling dat ik hier werk van ging maken en dat ik Dhr. v O. van de stichting “FACTA” zou gaan benaderen. En dat ik met hem was uitgepraat.
ALLE leerkrachten van de school stonden op een rijtje in de gang!!!!!
Bij thuiskomst heb ik direct de telefoon gepakt en heb met een medewerkster van “FACTA” gesproken omdat Dhr. v O. op dat moment niet aanwezig was. Ik heb haar in al mijn ellende het hele verhaal verteld. Zij heeft ervoor gezorgd dat Dhr. v O. mij terug belde.
Ook hem ik uit de doeken gedaan hoe wij er nu voor stonden. Duidelijk is dat Bryan aan het onderpresteren is en dat we boven tafel moeten zien te krijgen wat de school nu verder met dit kind wil. Hij zou mij een brief schrijven met de stappen die ik nu moest maken. En wat eigenlijk heel fijn was dat hij ons toezegde achter ons te staan. Op zaterdag morgen had ik die brief al. Omdat ik nog steeds vreselijk woedend was heb ik direct een brief aan de wethouder van onderwijs geschreven.
Maandag morgen heb ik Bryan ziek gemeld. De directeur, Dhr. G. vroeg wat er aan scheelde, hoofdpijn dus. Hoe kwam dat dan? wilde hij weten. Ik zou het niet weten antwoordde ik. Hij wilde graag van mij weten wat er die vrijdagmiddag was voorgevallen. Ik heb hem geantwoord dat hij dat wel wist. Nu hij wilde dat ook van mij horen. Ik heb hem mijn verhaal verteld. Hij werd zeer boos op mij en heeft mij verweten dat ik leerkrachten had afgebekt dat ik mensen van het zorgteam en de jeugdzorg had ingeschakeld en dat ik daar niet toe was bevoegd. Ook hij zag niets bijzonders in mijn kind. Als hij hem op het schoolplein zag, zag hij een gelukkig kind wat speelde met de anderen. Wat moest een leerkracht dan, met een zweep achter in de klas gaan staan om kinderen te dwingen dingen te doen die ze niet kunnen? Ook hem heb ik verteld dat Bryan nu dus onderpresteert en dat dat komt door onvoldoende voeding aan zijn talent. Maar ook nu kan ik net zo goed tegen de tafel praten. Deze man heeft echter wel volgend schooljaar mijn kind in zijn groep!!!! ook hem heb ik gezegd dat ik met hem was uit gepraat en dat ik nu verdere stappen ging nemen en dat ik naar de wethouder de inspectie de pers en een advocaat zou gaan. Wat moest ik dan wel niet bij een advocaat? Ik heb hem gezegd dat hij dat dan nog wel zou zien. In dat gesprek heb ik hem verweten dat hij mij beloofd had bij het kennismaking gesprek dat er uit ieder kind gehaald zou worden wat er inzat en ook dat hij had gezegd dat Bryan van een arbeiders school kwam dus daar wel in de middenmoot mee zou draaien. Dat vond hij dus niet leuk en werd dan ook nog kwader. Ik heb het gesprek beëindigd.
Direct daarna heb ik Dhr. v O. weer gebeld maar deze had het antwoord apparaat aanstaan. Die heb ik ingesproken met de vraag of hij mij zo snel mogelijk terug wilde bellen. Na zo’n 5 minuten ging inderdaad de telefoon. Het was alleen niet diegene die ik verwachtte, maar Dhr. G.. Er waren dingen gezegd die zo niet gezegd had moeten worden die nam hij terug daar had hij spijt van. Hij wilde graag kijken of er een mogelijkheid was om nog eens hierop terug te komen. Ik heb hem gezegd dat alles wat ik gezegd heb ook gemeend heb dat ik nergens spijt van hem niets daarvan terug neem en zeker geen excuses zal aanbieden. Dit gesprek is van mijn kant zeer emotioneel dat zal wel niet goed zijn maar ik ben echt helemaal afgebrand! Verder wilde hij graag weten waarom die CITO score zo laag was en hoe dat dan kon etc. en die toets was niet zaligmakend want ook de school had een belangrijke stem in de schoolkeuze. Ik heb hem gevraagd hoe een school een advies voor bijv. VWO kon uitbrengen als hun alleen maar een zeer gemiddelde groep 7 leerling zagen? Hiij wilde graag weten of wij Bryan daar op school lieten en ik heb gezegd dat wij het niet in het belang van dit kind vonden om hem nogmaals van school te laten veranderen.
Bovendien heb ik nergens de garantie dat het beter zal gaan dan nu. Ook hij vond verandering niet de meest ideale keus. Nou doe dan eindelijk eens iets. Ik wil wel een gesprek maar zou graag Dhr. v O. erbij willen. Hij vond dat geen probleem, ik mocht mee nemen wie ik maar wilde. Ik heb Dhr. v O. hierover gebeld maar deze kon door omstandigheden niet. En ik wilde dit zo snel mogelijk afhandelen, mede gezien het feit dat de vakantie voor de deur staat.
Ik ga dus nu vrijdag middag samen met Bertus daarnaar toe. Dhr. G. vroeg of ik er bezwaar tegen had dat Dhr. K. en Dhr. vd H hierbij aanwezig waren. Ik heb daar geen bezwaar tegen. Ik heb niets te verbergen en ook niets meer te verliezen. Ik zal me ook niet stilhouden en ik lust ze nu allemaal rauw!!!!
Dhr. v O. heeft zelf telefonisch contact met de school gehad en heeft daarbij verteld dat hij achter ons staat. Hij zal de school informatie toesturen en heeft hen gezegd dat ze altijd bij “FACTA” om advies kunnen vragen.
3 juli
Het gesprek is vandaag. Hierbij aanwezig was A. vd H. (zorgteam) Dhr. G (directeur), Mw. G. (IB'er), Dhr. K.(leraar), Bertus en ik. Dhr. G. opende het gesprek en legde uit wat ze gelezen hadden en aangschaft hadden voor Bryan. Een boekje over hoogbegaafden in het onderwijs en “vooruit” een speciaal voor hoogbegaafden ontwikkelde leerstof. Bertus heeft gezegd dat als ze er niet van overtuigd waren dat dit kind hoogbegaafd is dat we dan beter naar huis konden gaan omdat het dan geen zin zou hebben om te praten. Er was geen sprake van dat ze dachten dat het kind niet hoogbegaafd was, dat wisten ze wel. Dat hadden ze nu plotsklap ook wel gezien. Je broek zakt er werkelijk van af!! Tot onze verbazing was er alleen ruimte om de resultaten van de CITO toets te bespreken. Ik heb gezegd wat Dhr. K. gezegd had over een te hoog test resultaat van de Psycholoog en de Cito score die aan zou geven wat een kind werkelijk kon, over wat hij had gezegd over een hand in eigen boezem steken en dat wij zo veel eisend zijn tegenover Bryan enz. En dat Bryan een gemiddeld kind was en niet meer kon dan wat hij nu deed. Dit alles had hij nooit gezegd!!!!!!!! Nou reken maar van wel. Hij liegt dat hij barst. Ik heb gezworen op het graf van mijn vader dat dit wel degelijk gezegd is. Maar hij bleef ontkennen. Dhr vd H. wilde graag weten wat onze problemen waren ivm de CITO uitslag. We hebben niet zo zeer problemen met de uitslag als wel van het feit dat ze het zo’n gemiddeld kind vinden en dat Bryan nu dus onderpresteerd en als dat niet veranderd we volgend jaar een schooladvies krijgen wat niet bij zijn mogelijkheden hoort. Als dit kind bijv. naar de MAVO zal worden verwezen, wij waarschijnlijk een schoolverlater zullen hebben zonder diploma. Dhr.vd H. begreep dat wel omdat hij denk ik, wel een goede kijk heeft op de problemen van hoogbegaafde kinderen. Volgens Dhr. G was dat echter niet aan de orde omdat er ook gekeken werd naar hoe een kind zijn best gedaan had op school. Maar Bryan doet dus niet meer zijn best. Ik vraag mij af hoe je een kind dat als gemiddeld word beoordeeld op een school een bijv. VWO advies kunt geven?

Groep 8

8 september
We hebben opnieuw een gesprek op school. Nu alleen met dhr. G. en wij samen. Alle materialen waarmee gewerkt werd door Bryan passeerden de revue.
Hij vondt Bryan een "klas in de klas", niet sociaal hij gaing niet met andere klasgenoten om. Dat klopt ook wel en ik vraag hem of het niveau van de klas hoog genoeg is voor Bryan, Omdat we dit gedrag niet tegenkomen op Pharos weekenden.
Volgend mij is hij wel een sociaal kind, hij zal nooit de orde in de klas dusdanig verstoren dat een leuke happening daardoor niet door zal gaan. Hij zal ook niet gaan keten als de leerkracht even weg is uit de klas. Hij stoort zich aan de anderen die dat wel doen.
Verder vindt hij hem niet assertief. Dat kan wel kloppen, hij laat veel over zijn kant gaan... tot het hem teveel wordt en dan barst de bom. Met veel verbaal geweld.
Bovendien gaat hij niet uit zichzelf aan het werk zegt dhr.G. Hij heeft met Bryan afgesproken dat zodra de school begint Bryan direct aan het werk gaat.
Verder zou hij iedere week even een kort gesprekje hebben met Bryan.
Januari 1999
Ondanks dat er was afgesproken dat de leraar iedere week even met Bryan een gesprekje zal hebben over hoe het gaat ed. Houdt dat al op na 1 keer.
Maart 1999
De cito-score is binnen en ook al is hij iets onder de norm voor VWO+ (548-550) nl: 545 wij zijn hier gigantisch blij mee!! Dhr G. vroeg tijdens een bespreking wat onze keus was, maar ook Bryan heeft gezegd waar hij naar toe wilde. VWO+ dus. Zonder tegenspraak heeft Dhr. G. deze keuze ingevuld op een aanmeldingsformulier voor Hondsrug college. We zouden verder wel een uitnodiging krijgen voor de toelatings-test. Mei 1999
Bryan heeft een uitnodiging gekregen voor een test die door CBO wordt beoordeeld. Er waren erg veel vragen en Bryan vond het niet echt moeilijk. Hij dacht dat hij het wel redelijk had gedaan.
Juni 1999
Als er vandaag door het Hondsrug college gebeld zou worden, dan is hij afgewezen. Een spannende dag dus. Bryan was zeer gespannen en heeft in de haast om thuis te komen niet goed uitgekeken met oversteken en is door een auto geschept en in het ziekenhuis terecht gekomen. Godzijdank is het met wat schaafwonden en een lichte hersenschudding toch nog met een sisser afgelopen. Hij moet wel een nacht in het ziekenhuis verblijven.
Maar helaas, er wordt gebeld en dus afgewezen. Hij had wel heel hard gewerkt aldus Dhr. d. K (coordinator HRC) maar kwam een paar punten tekort. Nu zie ik het even niet meer zitten. Toen Bryan uit de röntgenkamer kwam was het eerste wat hij vroeg of er al gebeld was, en op dat moment heb ik er voor gekozen om dat te omzeilen.
Maar ook toen we ‘s avonds op bezoek kwamen was ook dat weer het eerste wat hij wilde weten. Ook nu maar er omheen gedraaid.
Ondertussen mijn zorgen geuit naar Dhr de K. en gezegd dat wij nu even niet meer wisten hoe wij verder moesten. Hij begreep in eerste instantie niet helemaal waarom dit zo teleurstellend was voor ons maar zeker ook voor Bryan. Hem dit uitgelegd en verteld over een testrapport en hij vroeg of hij dat test rapport als kopie mocht hebben hij zou dan per e-mail contact opnemen met W. P. van CBO en daarmee overleggen wat te doen. Als dat negatief zou zijn was het definitief over wat hem betrof, maar het stond mij zeker vrij om zelf contact op te nemen met CBO. Ik heb dat testrapport gekopieerd en zo snel mogelijk bij Dhr. d K. bezorgt. Hij zou zo snel mogelijk mij hier over berichtten.
De volgende morgen naar Bryan geweest en weer de vraag van..
Ik heb toen ik weer thuis was zelf gebeld met Dhr. de K. en deze zou mij voor de middag terug bellen. Dit heeft hij ook inderdaad gedaan en het was akkoord, het CBO stelde een persoonlijke test boven een groepstest. Bryan mocht meedoen in VWO+ met dien verstande dat hij met het kerstrapport een voldoende resultaat moest hebben op zijn rapport, dat anders alsnog een verplaatsing naar VWO zou plaats vinden. Oké daar gaan we mee akkoord. Immers ze zouden vanaf het begin van het schooljaar deze leerlingen begeleiden bij het maken van huiswerk en de notatie in agenda’s, en zoals het er naar uitziet zijn ook de “projecten” en de ingedikte lesstof wel iets voor Bryan.
Bryan was hier heel erg blij mee. Hem wel verteld nu dat hij eigenlijk op basis van de test van de psycholoog was aan genomen en dat hij voor de toelatingstest niet helemaal erdoor was gekomen.