Home

Bryan is op 6 maart 1988 geboren. Een kerngezonde baby na een probleemloze zwangerschap. Hij is ons enige kind

Hij ontwikkelde zich in een snel tempo, hij kon met zo’n 5 weken al heel goed zijn hoofd optillen als hij op zijn buik lag. Hij keek helder om zich heen. Hij kon toen hij 4,5 mnd oud was, zelfstandig zitten in de kinderstoel. Met 6 maanden wist hij duidelijk te maken wat hij op zijn boterham wilde. Een maand later kon hij zich in de box optrekken tot staan en nog een maand later stapte hij de box rond. Zijn bedje stond op dat moment al op de laagste stand om uit bed vallen te voorkomen. Toen hij 11 maanden was liep hij. De box wilde hij niet meer in. Hij sprak op dat moment ook al veel woorden. En leek hij je te begrijpen als je tegen hem sprak.
Het belgische kinderprogramma “Tik Tak” vond hij prachtig. Hij keek daar zeer geconcentreerd naar.

Hij kon al vroeg goed en duidelijk praten. Vanaf dat moment heeft hij altijd vragen gesteld. Alles leek hem te interesseren. Hij was een gezellige kletser.

Een week na zijn 2e verjaardag is hij naar de peuterclub gegaan. Op dat moment was hij al zindelijk met gebruik making van het toilet. De leiding viel op dat hij zo enorm goed en duidelijk sprak. Een verkleedfeestje daar eindigde echter in een drama, hij moest als kat verkleed en hij wilde niet, hij voelde zich daar vervelend bij en huilde. “Maar het is toch leuk?” vroeg juf.
Maar Bryan vindt dit niet .
Hij houdt ook absoluut niet van knippen plakken en kleuren constateren ze en vraagt veel aandacht van de leiding.

In deze tijd krijgen we problemen met eten, hij besluit op een dag dat hij bepaalde dingen niet meer lust. Ik heb daar niet echt problemen van gemaakt, het hoorde ook een beetje bij de leeftijd en er waren ook groentes die hij wel at.
Toen dit echt toch wel lang ging duren heb ik het gemeld op het kleuterbureau en ben naar de huisarts gegaan. Deze zag er echter geen probleem in.
Hij was gezond, zag er goed uit. Advies: gaat vanzelf over.
Helaas is dat niet waar, het wordt alleen steeds erger, hij weigert steeds meer soorten maaltijden. Hij eet geen groente, fruit, kaas of vleesbeleg. Ook nooit geen fruit.

Hij kan als hij zo’n 3 jaar oud is de inhoud van een doos ijsjes delen (10 stuks), hij telt op zijn vingertjes dat er dus voor ieder van ons 3 ijsjes zijn maar dat er dan 1 overblijft en voor wie is die dan?
In deze zelfde tijd bedenkt hij ook dat een ½ plus een ½ 1 hele is. Als je dan nog een halve erbij doet heb je 1 en een ½.
Op mijn verbaasde vraag hoe hij dat weet zegt hij dat hij dat zelf bedacht heeft.

Hij stelt enorm veel “waarom” vragen en wij hebben hem zoveel mogelijk antwoord gegeven op deze vragen.
Als hij bij een van de buurkinderen gaat spelen brengen de ouders hem steevast vroeger terug dan afgesproken, “ze (de ouders) worden zo moe van hem” met dat gevraag.

Hij keek erg uit naar zijn 4e verjaardag, eindelijk zou hij dan naar school mogen. Ook hier is het knippen en plakken geen favoriete bezigheid, wel speelt hij graag in de bouwhoek met de blokken. Omdat hij een late leerling is doet hij groep 1 dus 1,5 jaar. Hij informeert overal waar we zijn naar letters die hij ziet en wil weten wat er staat.
Hij gaat naar groep 3 als hij ruim zes jaar is en kan binnen zes weken echt lezen. Dus geen losse woordjes, maar echte verhaaltjes. De juf roept me op een dag naar binnen en laat me zien dat hij een goede correcte zin heeft gelegd met letters uit de letterdoos. ( Op een mooie zonnige zomermiddag) Ze was hier nogal verbaasd over.
Bryan vraagt zich af hoe een jongetje in zijn klas die heel erg in dialect spreekt nu moet kunnen leren lezen. Immers als je “skoel” zegt en er staat “school” hoe weet je dan wat er bedoeld wordt.

Pas in groep 4 onstaan er problemen. Hij komt heel vaak huilend uit school, hij vindt veel dingen te gemakkelijk en zou graag meer willen. We begrepen dit ook niet echt, en dachten dat het tijdelijk zou zijn. We hebben hem uitgelegd dat hij misschien wel snel dingen kon begrijpen maar dat het voor de andere misschien wel iets minder makkelijk ging en daar dus even wat meer tijd voor nodig hadden.

Toen deze huilbuien zich voor bleven doen ben ik met de leraar gaan praten. Hij vond het allemaal niet zo verontrustend, hij ging even iets sneller dan de anderen maar dat loste zich vanzelf wel op als de anderen ook zo ver waren. Een invaljuf later dat jaar maakte me er op attent dat hij wel heel erg snel ging en dat hij meer aankon dan hij nu kreeg aangeboden. Zij zou dit met de leraar bespreken.
Hier is niets uit gekomen. De leraar vond Bryan “een verwend enigst kind”. Hij vermoedde dat wij, de ouders, alle avonden met Bryan aan het werk waren om hem dingen te leren. En in groep 5... daar werd het allemaal veel moeilijker. Geen enkele reden op dit moment om iets extra’s te doen. Hij was met een leestest op avi 9 uitgekomen. Echter in de leesgroepjes voor niveau lezen moest hij toch maar in avi 6 meedoen. Anders zou hij er te weinig van begrijpen.
Ik heb de directeur gevraagd of mijn zoon getest zou kunnen worden. Dat kon niet.
Er was een budget voor testen maar die werd besteed aan de kinderen aan de "onderkant", mijn zoon kon gewoon goed leren en ik moest me maar voorhouden dat VWO heel hoog was.
Hij is veel “ziek” ‘s morgens, heeft veel hoofd en buikpijn klachten, Hij heeft allerlei psycho somatische klachten. Alleen in de vakanties verdwijnen deze klachten als sneeuw voor de zon.

Soms zag ik in de pauze als ik langs het plein liep hem in een hoekje zitten, vaak met een boek. Spelen met kinderen deed hij soms wel maar het liefst met oudere kinderen.

In groep 5 gaat het niet beter, het is in zijn ogen niet moeilijker. Ondertussen is de school in een fusie verwikkeld met 2 andere scholen. Er werd een mooie schoolgids uitgegeven met alle plannen en methodes die gebruikt zouden gaan worden. Het zou een zogenaamd “onderwijs voorrang school” worden.
Op 1,5 A-4tje werd keurig uit de doeken gedaan wat de plannen waren voor de zwakkere kinderen. Echter nergens werd gesproken over de kinderen aan de bovengrens. En we zaten nog maar 2 maanden van de definitieve start van de nieuwe school!
Dat was voor ons de reden om te gaan zoeken naar een school die wel rekening zou willen houden met de behoefte van onze zoon.

Ik ben gaan praten op een school die verder weg lag. In het gesprek dat ik heb gevoerd met de directeur heb ik voorzichtig aangegeven dat onze zoon een snelle leerling was die het gewone werk te makkelijk vond.
Deze directeur oordeelde dat Bryan van een arbeiderschool kwam en dit was een “kak” school.
Hij bedoelde een school die bezocht werd door kinderen uit de “betere” millieu’s Ik
hoefde me geen zorgen te maken, hij zou daar waarschijnlijk in de middenmoot meedraaien,
maar ....uit ieder kind werd gehaald wat er inzat.
We besloten om hem dan maar van school te laten veranderen.

Hij stroomde in januari in groep 5 in.
De eerste 2 weken ging hij graag, hij was niet ziek, geen psycho somatische klachten. Wel vertelde hij dat deze klas met rekenen 2 lessen achter was dan zijn vorige school, in
een gesprekje dat de leraar met mij had gaf ik dit aan. Hij vond dat niet zo’n probleem,
als deze lessen voorbij waren dan waren de volgende lessen voor Bryan ook weer nieuw.
Helaas was dat niet waar..
De huilbuien en ziek zijn etc. keerde in alle hevigheid terug. Na een
gesprek met de huisarts ben ik naar de RIAGG verwezen. Ook op school heb ik dit gemeld. Ze wilde immers graag op de hoogte gehouden
worden van situatie’s en problemen met de kinderen. De leraar vond het een prima
plan, aan de problemen van het kind moest iets worden gedaan.

Ik heb 3 keer met iemand van deze instelling gesproken. Zij vond dat als het kind zo slim was, wij dan maar moesten laten testen op intelligentie. Dat moesten we zelf doen, zij,
de RIAGG deden dat niet.

De leraar had een adres van een psycholoog gekregen via een andere ouder, waar ik contact mee op mocht nemen. Na met haar gesproken te hebben vond ik de problemen van haar kind zo geheel anders dan van van onze zoon dat ik besloot om met dit adres niets te doen.

Ik had een tijdje daarvoor een tv programma gezien over hoogbegaafde kinderen. Ik herkende in veel dingen mijn zoon. Het telefoon nummer lag ergens ver weg gestopt in een lade van de tafel. Ik heb er lang over gedaan om dit nummer te draaien. Ik dacht dat ik uit gelachen zou worden. Ik heb uiteindelijk gesproken met Hr v O, deze vond dat er veel kenmerken waren en adviseerde mij om hem te laten testen op intelligentie.

Hij is op 12 juni 1997 getest door een erkend psycholoog (NIP). Uitkomst was een score in het 98e percentiel. Hoogbegaafd dus.

Ik heb Bryan toen verteld dat de uitslag van de test aangaf dat hij iets sneller de dingen kon begrijpen ten opzichte van leeftijds genoten. Hij was duidelijk opgelucht, het eerste wat hij zei was: “Oh mam, daarom snappen ze mijn grapjes niet”. Het leek of er een last van zijn schouders viel.

Op school twijfelden ze heel erg aan de uitslag van deze test. Er werd ook gesteld dat zij geen problemen hadden met Bryan. De problemen lagen bij ons, hij speelde ons uit, en ik, de moeder, moest eens ophouden met pushen.
Omdat de leraren er stellig van overtuigd zijn dat wij niet goed met hem omgaan heb ik contact gezocht met de afdeling jeugdzorg van de GG&GD in de gemeente Emmen. Deze man oordeelt dat er niet thuis een probleem is maar juist op school. Hij heeft voor ons contact op genomen met school maar dat werd niet gewaardeerd. Ze wilden met hem niet verder spreken.
De school heeft daarna het “zorgteam” in geschakeld. Daar is uiteindelijk, uitgekomen dat er versneld zou gaan worden. Bryan zou groep 6 doen van september 1997 tot aan december 1997, hij zou gaan werken met een eigen weektaak. Na de overgang naar groep 7 zou er een inhaalprogramma gestart gaan worden zodat hij dan eind februari 1998 volledig “bij” zal zijn in groep 7.

Bryan geniet met volle teugen van deze werkwijze. We hebben een sprankelend kind die niet “ziek” is. De weektaak is vaak al op dinsdag of woensdag af. Bryan meldt dit dan ook glunderend van pret aan ons.
Wel gaan ze hem in november “remmen” omdat ze hem anders niet tot de kerst iets te bieden hebben in groep 6. De overgang naar groep 7 gebeurt zonder inhaal programma, hij draait gewoon mee met de lessen die gegeven worden. Dit levert geen problemen op. Na een paar weken beginnen de problemen echter opnieuw. Weer “ziek”! Hij geeft zelf aan dat hij er geen zin meer in heeft. Zijn eigen woorden zijn:
"mam, als dit mijn leven is, laat mijn dan maar dood gaan”.
Gesprekken op school volgen maar lossen niets op. Extra werk is niet meer aan de orde. Hij kan niet meer dan hij nu doet, zegt de leraar. “Wij zien die begaafdheid absoluut niet”.
Gooit u dat rapport van die psycholoog maar in de prullenbak. Die man kan in die paar uur niet zien wat wij hier alle dagen niet kunnen zien!
De intree CITO toets maakt hij op gemiddeld niveau.

Na veel heen en weer gepraat en tussenkomst van Facta, is men in groep 8 alsnog bereid om iets “ extra’s” te doen. Dit is vaak meer van hetzelfde en wordt niet beoordeeld voor het rapport.
Bryan voelt zich niet serieus genomen en de beloofde gesprekjes met de leraar en Bryan, om zijn vertrouwen te winnen, blijft al na 1x achterwege. Bryan zelf voelt zich niet prettig, voelt duidelijk dat hij alleen maar bezig gehouden wordt.
Gelukkig is zijn Cito score van groep 8 veel beter (543) hij wil zelf graag naar de VWO + klas.

Hij mag daar in mei 1999 toelatingstoets voor doen. In juni daarop belde men dat hij niet toegelaten werd. Hij kwam 3 punten te kort.
Bryan heeft op de dag dat de uitslag zou komen op weg van school naar huis niet goed uit gekeken en is geschept door een auto.
Toen we bij hem waren in het ziekenhuis was het eerste waar hij naar vroeg of er al gebeld was met de uitslag. Op dat moment hebben we hem dat niet verteld.
Na contact met school en overleggen van zijn testrapport, is hij alsnog geplaatst. Het CBO oordeelde dat een persoonlijke test boven een groepstest ging.

Bryan is met veel enthousiasme begonnen in de VWO+ klas. Het eerste jaar is hij zonder al teveel inspanning door gekomen, alleen wiskunde lijkt hem niet goed af te gaan. Aan huiswerk maken doet hij weinig tot niets.
De mentor merkt op dat er een duidelijk gebrek aan structuur en ordenen van werk is. Als hij zo doorgaat zegt ze, redt hij het volgend jaar niet. Hij heeft ook vaak een dromerige afwezige houding zegt ze. Ze zou met hem bespreken hoe het een en ander beter te regelen.
Een mogelijkheid is om hem met een huiswerk schrift te laten werken wat hij alle dagen moet laten aftekenen. Dit is nooit gebeurd. Ze wist ook niet dat er een test rapport van Bryan op school was, hij had een vraagteken achter zijn naam staan zei ze. Hij was geplaatst omdat de ouders dat zo graag wilden.
Bryan doet (en wil) steeds minder thuis. Uit school gooit hij zijn tas af in de garage en ploft op de bank voor de televisie (liefst met een zak chips).

Wij hebben zelf een huiswerk instituut benaderd.
Bryan is hier in het begin van het 2e jaar naar toe gegaan. De school vond dit niet een goede oplossing, hij moest het zelf kunnen vonden ze. Op het huiswerk instituut vinden ze hem plichtsgetrouw, ijverig maar chaotisch. Het maken van huiswerk is geen probleem, alleen het leerwerk wel. Hij weet niet hoe hij iets moet leren. Hij denkt nog steeds dat als je iets hebt gelezen dat je het dan ook weet.
Volgens een coördinator heeft hij een "consumeer gedrag". Hij bedoelt hiermee dat als je graag iets wilt en je hebt het, dan is het niet leuk meer.

In april 2001 krijgt hij een briefje mee naar huis met een VWO+3 advies, dat moet getekend worden en ingeleverd. Vijf weken daarna wordt er gebeld dat hij blijft zitten. Hij heeft 5 vijven. Zijn werk is de laatste weken achteruit gegaan.
Er wordt geadviseerd om hem het jaar over te laten doen. Men is er van overtuigd dat hij het kan maar hij kan niet ordenen en structureren en dat komt zegt ze omdat hij zo jong is. Voor verveling hoeven we niet bang te zijn zegt ze, voor alle vakken waar hij goed in is komt extra werk.
We twijfelen, maar naar de HAVO lijkt ons in ieder geval geen goede optie. Dus met de toezegging dat er extra/ander werk geboden zou worden gaan we toch akkoord. Met Bryan is een zéér hartig woordje gesproken.

Hij heeft dus het afgelopen jaar nogmaals de 2e klas gedaan. Van extra werk is nooit meer sprake geweest.(alleen voor Engels, hij maakt blijkbaar tijdens de les proef examens)
Al in november zien we dat het zo niet goed gaat, een ongemotiveerd kind, die op schooldagen niet zijn bed is uit te krijgen, iedere morgen “ziek” naar school gaat.
Er is met de mentor niets te bespreken, zij ziet geen probleem. Onze opmerking dat als we niet oppassen er straks een voortijdige school verlater is wuift ze weg. Het komt wel goed.
Hij had 4 onvoldoendes! Over onderpresteren wil ze niets horen, ze duwt ons letterlijk de deur uit.
In maart 2002 waren dat er 10 waaronder een 1!!
Bryan zelf geeft in februari aan het allemaal niet meer te zien zitten. Hij weet niet meer wat hij op school nog moet. Hij wil wel zijn best doen maar.. het lukt hem gewoon niet, zegt hij.
Als hij vraagt om extra werk dan krijgt hij te horen dat hij eerst het “gewone” werk maar eens goed moet maken. Hij vraagt er niet meer om.

Het rapport is dus slecht en hij zal met deze lijst weer niet bevorderd worden. Overdoen kan niet meer dus zal hij naar een ander schooltype verwezen worden. Dit zal de problemen zeer waarschijnlijk ook niet oplossen..

Bryan lijkt alleen maar gelukkig te zijn als hij achter de computer zit. Vrienden heeft hij niet, hij is altijd alleen.

In april j.l komt hij tijdens de gymles verkeerd op zijn voeten en blijkt hij later zijn enkelbanden gescheurd te hebben. Hij is ruim 1,5 week thuis en bloeit als het ware op. Hij is gezellig, hij lacht, hij is vrolijk, wil van alles wel en is absoluut niet “ziek”.

Nadat hij weer naar school is gegaan heeft hij een “loopbrief” gekregen. Hij moet ieder uur door de docent af laten tekenen of hij zich in de les goed gedragen heeft en of hij mee gedaan heeft. Aan het einde van de dag moet hij dan naar de coördinator die ook een handtekening plaatst.
Ook wij als ouders moeten dan een handtekening zetten dat we het gezien hebben.

Eind maart 2002 heb ik vele brieven geschreven aan allerlei instantie’s. Natuurlijk als eerste 1 naar de directie van de school, maar ook naar de wethouder van onderwijs, de afdeling onderwijs, de leerplicht ambtenaar, de schoolinspectie en het bestuur van de school. Een eerste gesprek op school volgde op 24 april.

Ondertussen hebben wij contact gezocht met H d V. Een ontwikkelingspsycholoog. Deze persoon is in april en mei 2002, twee maal bij ons thuis geweest. Hij heeft aan ons allen veel vragen gesteld. Voor Bryan had hij een aantal testen waaronder een persoonlijkheidstest. Hij heeft ook een gesprek met Bryan alleen gehad, wij waren daar niet bij aanwezig.

Het tweede bezoek heeft hij de uitkomsten hiervan met ons besproken en zijn bezorgdheid geuit over het feit dat het een en ander zeker zeer zorgwekkend was. Zeker gezien het feit dat de persoonlijkheids test op bijna onderdelen maximaal negatief was.

Het derde en laatste gesprek op school is dit rapport op school overhandigd. We hebben er nooit meer iets over gehoord. Wel is in dat gesprek afgesproken dat Bryan de week daarop nog een aantal dingen af zou ronden. (afmaken, inleveren etc) Waarna ik gebeld zou worden op woensdag 26 juni of hij bevorderd zou worden naar leerjaar 3.
Ik ben niet gebeld. Bryan kreeg zelf te horen van de directeur dat hij nu wel overging maar dat hij volgend jaar beter zijn best moest doen.

In september is Bryan dus begonnen in het derde jaar. Ik had al snel in de gaten dat het niet goed ging. Hij meldde alleen de voldoende’s. Maar in zijn tas vond ik andere cijfers. Brieven of uitnodigingen, die hij van school kreeg, voor ons de ouders, werden weggegooid. Hij deed helemaal niets aan huiswerk. Zijn tas werd in de hoek gegooid en pas de andere ochtend werden de boeken eruit gehaald om te worden omgeruild voor wat hij die dag nodig had.

In november belt de mentor dat er onvoldoendes zijn. Als we denken een langere tijd nodig te hebben voor een rapport bespreking moeten wij dat maar aangeven. Wij hebben echter nooit een uitnodiging ontvangen. Bryan blijkt achteraf ook deze weggegooid te hebben. Bryan geeft in deze maand keer op keer te kennen dat hij niet verder wil leven.

Nadat we dit ook in een gesprek op school hebben besproken, wordt er afgesproken dat er gezocht gaat worden naar een oplossing. Een en ander zal pas na de kerstvakantie gestalte krijgen. Onder andere zou er gekeken worden of er een persoonlijkbegeleider aangesteld zou kunnen worden. Ook praktijk opdrachten van het volgende jaar zouden misschien mogelijk kunnen zijn. Verder MOET het basis werk gemaakt worden maar dan daarnaast ook meer uitdagender opdrachten gegeven. Ook voor engels was duidelijk dat daar ook extra werk voor moet komen aan gezien hij 30 tot 40 bladzijden voorloopt.

In januari vinden er een aantal keren gesprekken plaats tussen Bryan en dhr.v N. Bryan schrijft een opstel over zijn ervaringen tijdens de lessen en waar hij tegen aanloopt. Ondertussen komt de afdelingsleider terug van ziekte verlof en deze oordeelt dat Bryan eerst zelf maar moet laten zien dat hij wel wil. Bryan zegt thuis hierover: “mam, ik zat met gebalde handen onder de tafel. Ik wilde hem eigenlijk hetliefst op zijn s***l slaan.”

De docent Engels belooft terug te komen op een opdracht die afgesproken was maar wil dat eerst zelf uitzoeken. Ondertussen is er afgesproken dat Bryan samen met een klasgenoot een werkstuk zou gaan schrijven in het Engels.

Hieraan was 1 keer gewerkt toen wij opnieuw voor een gesprek werden uitgenodigd. Nu met Dhr. v N. en Dhr. M. Ze uiten om de beurt hun teleurstelling over het gedrag van Bryan. Hij had een cijferkaart niet ingevuld of laten vullen ondanks herhaaldelijk daarom gevraagd te hebben. Hij had werk geweigerd, een klassikale opdracht over het onderwerp “soaps” was volgens Bryan oneerlijk verdeeld wat de invulling van ieders werkzaamheden betrof. Hij voelde zich onheus bejegend en weigerde mee te werken. Bovendien was ook van de Engelse webquest niets uit gekomen. Men wist niet dat er een andere opdracht voor in de plaats was gekomen.

Men was nu zo’n 3 weken met “iets “extra’s aan de gang en de resultaten waren teleurstellend. Voor hen reden om de extra begeleiding stop te gaan zetten.

Bryan is op dit moment ziek thuis. Onze huisarts oordeelde dat hij depressief is.